بهشت هم به جهنم،برای من زیرا

کم از بهشت ندارد زمین کنار شما

فریب سیب تو را می خورد،چه کار کنم؟

دلِ  تباه  من  «آدم»  نمی  شود ،   حوّا

به خاطر  تو  حسد  می برد به من  ابلیس

وگرنه سجده که چون آب خوردن ست اورا

دلم که دست خودم نیست ، عاشقت نشوم

کسی  همیشه مرا می کِشد به سوی شما

خدا نبود که  زد  شعله در   دل  عاشق؟!

خدا نبود که سنگ تو را  به سینه ی ما؟!

به جُرمِ عشق تو در  دوزخم  بیندازند

مرا چه غم که نظر کرده ی توام دریا!

بمان که بی تو دلم بی دریغ می پوسد

نیازمند   توام   مثل   آب  ،   مثل   هوا

«حبیب حسن نژاد»